اگر نسیمی بوزد و به صورتم بخورد،

شاید تو باشی؛ نگاهم را به سوی چشمانت برمی‌گردانم.

قلب شکسته‌ام هنوز سراغ تو را می‌گیرد،

تو می‌توانی بدون من زندگی کنی، اما من نمی‌توانم.

به تو نیاز دارم؛ به صدایت، به لبخندت،

به تو نیاز دارم؛ به لمس دستت بر صورتم.

نبودنت مثل سنگی است که بر شانه‌هایم فرو می‌ریزد،

بیا، به تو نیاز دارم؛ برای این نیمه‌جانِ عمرم.

روزها بدون تو ساکت‌اند و رنگ‌ها بی‌روح،

راهم را گم کرده‌ام و چشمانم در تاریکی‌اند.

این دل هنوز با امیدی زندگی می‌کند،

تا صبح بیدار می‌ماند، شاید که بازگردی.

تمام شهر خوابیده است و من از تو می‌نویسم،

در سر هر کوچه نامت را جست‌وجو می‌کنم.

ترانهٔ نیمه‌تمامم کامل می‌شد،