دوباره میرم با خودم تو خیال دوباره ضریحو

بغل میکنم میشینم دو زانو جلو پای تو

به هر چی میبینم غزل میکنم همه گیر و دارای

احوالمو توی چایی روضه ات حل میکنم

چی آخه قشنگتر از این حادثه که دارم شما رو

بغل میکنم منی که از عشق تو دم میزنم

بخواهی تو با دنیا بهم میزنم همه خلوتم پر شد

از نوحه هاتون باهات زندگیمو رقم میزنم

پناهی به غیرت ندارم سراغ به دادم رسیدی

زمان فراق داره حس وابستگیم به نگاهت

منو میکشونه دیگه به عراق یا اباعبدالله چقدر مادرم

آرزو داشته که من اینجوری باهات صمیمی بشم

داره سن و سالم باهات میگذره فدای این عشق

قدیمی بشم شکستم من هر وقتی تو زندگیم

رسوندی خودت رو به هر نحوی بود محاله برا تو

نمیرم حسین چه جاهایی

بودی که هیچکی نبود

تو مثل یک کوه تکیه گاه منی چی دیگه میخواهم

وقتی شاه منی تو کی آخه قید کسی رو زدی

تو تا زیر قبرم پناه منی تو گردن گرفتی

من خسته رو تو وا کردی قفلای بسته رو

تو حاجت روام کردی و گفتی جز من زمین میخوری پیش

هیچکس نرو یا اباعبدالله میگن پهلوون بنی هاشمه

میگن خیلی دوسش داره فاطمه من از بچگی

نونشو خوردم و به شش دونگ قلبم قمر حاکمه

۱۳۳ حکه روی تنم دیوونه میشم از

تو دم میزنم بذار بشنوه کل دنیا اصلا

سگ روسیاه ابالفضل منم چقدر دلبری میکنه

این چشما میگن قرص ماهه شبیه به شاه

فقط از مرامت دارن میشنون اسیر تو

میشن علامت کشا به ام البنین فرق با همه

وجودت شبیه نفس لازمه داره حس وابستگیم به

ابالفضل منو میکشونه دیگه علقمه جان ابوفاضل جان